Λεύγες υπό, 2017

 Γεμάτος άγνοια, εγωισμό
και κατά βάθος άλλων φόβο,
Ήμουν, μικρός, ν'αρπάξω
το φώς στον ουρανό.
Μέχρι που ένιωσα τον πόνο στον βυθό.

Ήτανε τμήμα μου,
κομμάτι μου,
και πρίν να γκρεμιστώ,
με σάλτο κατακόρυφο
πήδηξα στο κενό.

Την επιφάνεια διαπέρασα
Έπιασα τον ναδίρ μου,
πόνεσα, μπαχαλεύτηκα,
γεμάτος δεέουες πανικό
κατάλαβα πως ειμαι στο ρευστό.

Το ρευστό αποτελείται απο όντα σαν εμένα.
Ακόμα ειν'αθώα η Βία,
και δεν μορφοποιήθηκε η Αρμονία.
Κάνει κουμάντο η φαντασία.
Απώντος δομής ελευθερια.
Αοριστία.

Η πίεση έκανε θρύψαλα το οξυγόνο
Εκεί αντιλαμβάνεσαι τον φθόνο.
Και χάνεις επαφή και με τον χρόνο...

Και κεί που λές -κουράστηκα!
Και πας να σβήσεις,
Ξαφνικα αστραφτουν
Φως οι αναμνησεις...