20/06/2020

Τι κάνουμ'εδώ, σ'αυτή τη κωλογή;
Η καρδιά μου πονάει και εάν πεθάνω ή πάθω κάτι τώρα που τα γράφω το μόνο που θα γίνει θα είναι μια θλιμμένη συγκατάβαση για τη φύση της ζωής.
Παίζουμε ο ένας τις αδυναμίες του άλλου με σκοπό το οφελός μας και ταυτοχρόνως έχουμε κωδικοποιημένη τη σκληροπυρηνική αντίληψη ότι είμαστε όμαδα/κοινότητα.
Μόνοι μαζί και μόνοι μόναχοι.
Ποιό το νόημα, σοβαρά ρωτώ.
Να πετύχεις για να κάνει μια τυχοδιώκτρια τα παιδιά σου και να έχεις κάποιον να τι;
Να αναπαραχθεί το είδος;
Να αισθάνομαι ακόμα πιο υπεύθηνος που τα καταφέρνω σε δε ξέρω τι ακριβώς;
Τι κάνουμε εν τέλει οι άνθρωποι
που αξίζει τόσο πολύ;
Τέχνη και επιστήμη, σοβαρά μιλάμε τώρα;
Έχω υπερβολικά πολύ χρόνο;
Αυτά συμβαίνουν
όταν δεν υπάρχει απασχόληση;
Και στη δουλειά τα ίδια σκεφτόμουν
όποτε δεν ήμουν απασχολημένος
σε βαθμό φθοράς.
Μόνος στην Αγγλική επαρχία,
μόνος εδώ. Δε φαίνεται διαφορά.
Στη δουλειά ή στο σπίτι.
Δε φαίνεται διαφορά.
Ίσως είναι η στιγμή.
Χτές τα έβλεπα αλλιώς.
Αυριο θα λέω άλλα.
Πονάει η καρδιά μου.