Κρίση ταυτότητας, 2020

 Ως άτομο με πολυεθνική καταγωγή, παρά το ότι μεγάλωσα και ζώ στην Αθήνα
συνεχίζω να έχω μια «φυσική» κρίση ταυτότητας, όχι μόνο εθνικής αλλά και ταξικής φύσεως, με την κρίση του 2008 να βαθαίνει ακόμα περισότερο τα ρήγματα στη ψυχοσύνθεση μου. Στη περιπτωσή μου δε θεωρώ άμεσα υπαίτιο κάποιο οργανισμό ή κοινωνική πραγματικότητα παρά το ότι πολλές φορές η έμφαση στις διαφορές γίνεται νοσηρά εμμονική ή ακόμα και βάσει συστημάτων αξιών εγώ ή στοιχεία μου μπορούν να βαπτιστούν «αρνητικά».

 Άνα περιόδους αντιλαμβάνομαι ότι παρά τις διαφορές των κουλτούρων που με συγκροτούν, ο μόνος τρόπος για να κρατηθώ λειτούργικος είναι να γεφυρώσω αυτά τα ρήγματα ή και να συνθέσω ένα ενδιάμεσο σημείο μεταξύ τους,
κάτι το οποίο φυσικά καταναλώνει πόρους και λόγω της σχετικά προσωπικής φύσης του δεν γίνεται κατανοητό απο τα διάφορα και ποικίλλα περιβάλλοντα μου. Η γνώση του ότι η φράση «παντού έτσι είναι» δεν ισχύει απόλυτα σε διαφοροποιεί απο μόνη της. Λόγω της σχετικής ιδιαιτερότητας αυτής της συνθήκης, πολλές φορές αισθάνομαι ένα είδος διεστραμμένης ανωτερότητας έναντι των άλλων παρά το ότι ταυτοχρόνως ζηλεύω την σταθερότητα τους. Ως εκ τούτου θεωρώ κωμικοτραγικές τις περιπτώσεις στις οποίες αυτή η κρίση ταυτότητας συμβαίνει με παρα φύσιν τρόπο στο πλαίσιο εσωτερικού ανταγωνισμού ή ακόμα χειρότερα επίτηδες σε πλαίσιο πολιτιστικής σύγκρουσης.
Ειδικά τα Μ.Μ.Ε. και τα Μ.Κ.Δ. μέσω
πχ επαυξημένης πραγματικότητας για να επεκτείνουν ψυχοσυναισθηματικη επιρροή
και να βάλουν ένα άτομο να συγκριθεί με ασύμβατες με αυτό καταστάσεις,
συχνά πλασματικές με ποικίλλα κίνητρα.
Η άναρχη διασπορά πληροφορίας
προκαλεί σύγχυση.

 Προσωπικά παρατήρησα ότι το δίπολο αυταρχισμός-επαναστατικότητα μπάινει σε χαμηλότερη και δευτερεύουσα προταιρεότητα καθώς υπάρχουν δομικά κενά μέχρι και υπαρξικού χαρακτήρα, κάτι που σε κάνει να εκπίψεις απο τις εξουσιαστικές διαμάχες. Υπάρχει υπαρκτό όριο ανάμεσα σε εσένα και το πυρήνα μιας ομάδας το οποίο ανεξάρτητα απο οτιδήποτε άλλο, δε ξεπερνιέται. Συμπληρωματικά οφείλω να προσθέσω ένα απο τα συστατικά της κρίσης ταυτότητας είναι ότι αποτελείς ταυτοχρόνως τμήμα δύο ή περισσότερων αντιμαχώμενων πλευρών και παρά την πιθανή επιλογή πλευράς βάση κάποιων παραγόντων, σε ένα πιο βαθύ ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο η ύπαρξη απωλειών σε κάνει να θεωρείς όλες τις άμετρες και αόριστες συρράξεις ώς εκ δομής παράδοξες.

 Η φύση της κρίσης ταυτότητας είναι κυρίως ψυχολογική και καθώς ειδικά μετά τον Β'ΠΠ τόσο η κοινωνική δυναμική όσο και οι μετακινήσεις πληθυσμών διευκολήνθηκαν απότομα ενώ οι διαμάχες γίνονται όλο και περισσότερο έμμεσες και πολιτιστικού-ψυχολογικού χαρακτήρα.
Σε αυτό το δυναμικά μεταβαλλόμενο περιβάλλον ο εντοπισμός καθώς και η διόρθωση του προβλήματος μπορεί να καθυστερήσει πολύ.

 Είναι απαίσια και μάταια η αίσθηση της στατικότητας και της μη-εξελισημότητας,
όμως το να μην έχω σταθερές βάσεις είναι ισότιμο θανάτου. Η πραγματικότητα με υπερβαίνει τόσο πολύ που δε χρειαζεται ούτε και αξίζει ως άτομο να θυσιάσω τις βάσεις μου οπως οικογενεια, εμπειρίες, υπάρχοντα κτλ για να επιτύχω
συχνά αυθαίρετους στόχους.
Εργάζομαι βάση αυτων που έχω και η ανθρωπότητα ουτε ξεκινάει ούτε και τελειώνει με εμένα ως άτομο.Ο χρόνος ειναι υπερβολικά λίγος και ταυτοχρόνως υπερβολικά πολύς για να δικαιολογει προχειρες ενεργειες και λάθηψτα οποία θα μπορούσαν να αποτραπούν και η ζημιά των οποίων μπορεί να είναι μη-αναστρέψιμη.