Μεσημεριανές μελαγχολίες

Μεσημεριανές μελαγχολίες

Κοιτάζω πίσω,
το γεμάτο κενά παρελθόν.
Μαλακίες, μαλακίες, μαλακίες.
Η Ζωή μου αναλώθηκε
στην ανοησία συνανθρώπων μου
και στην εξάχνωση των νεύρων μου.
Κενά αορίστου μεγέθους.
Μια αλυσίδα θλίψης,
που άνα περιόδους
έσπαγε απο καμιά έκλαμψη
(συνήθως με τη μορφή αρνήσεων).
Καλύτερα έτσι, υποθέτω.
Η Χαρά,
άν δεν έχει επαφή
με το σωστό και αληθινό,
ειναι διεστραμμένο και γκροτέσκο πράμα.
Δυστυχία, τελικά, είναι
να θέλεις κάτι που δεν υπάρχει.
Τα παράπονα είναι πολυτέλεια.
Τουλάχιστον αυτό και τουλάχιστον το άλλο.
Ότι να'ναι, όπως να'ναι, όπου να'ναι.
Εν τέλει, άν κάτι μου λείπει,
και πουθενά δεν υπάρχει,
μάλλον θα πρέπει να το φτιάξω εγώ.
Και ότι φτιάξω,
θα το μοιραστώ,
με όποιον και όποια επιλέξω εγώ.
και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το πάρει έτσι.